Gere Kopar Cuvée 2013 – potężna czerwień z południa Węgier

Dla lubujących się w winach węgierskich rodziny Gere nie trzeba nikomu przybliżać. Dla tych, którzy ich nie znają, to jest to producent z regionu Villány, gospodarujący na 70 ha upraw leżących w najlepszych stanowiskach w okolicy: Csillagvölgy, Fekete-hegy, Jammertal, Konkoly, Kopár, Ördögárok. Rodzina od 7 pokoleń zajmuje się uprawą winorośli, acz budowniczym współczesnego, prężnie działającego przedsiębiorstwa jest Atilla Gere, który w pierwszych latach po transformacji ustrojowej założył winiarnię i pensjonat. Bardzo szybko, bo w 1994 roku w uznaniu zasług został wybrany Winiarzem Roku, od tamtej pory stopniowo powiększa powierzchnię winnic, w 2002 roku powstają nowe budynki winiarni, a w 2008 roku hotel Crocus. Rodzina uprawia głównie odmiany bordoskie (cabernet franc, cabernet sauvignon, merlot) uzupełnione lokalnymi odmianami, takimi jak chociażby kékfrankos, czy bardzo rzadki dziś fekete járdovány.

Klasyczna czerwień z Villány. (fot. własna)

Gere Kopar jest chyba najsilniejszym i najbardziej znanym symbolem marki Gere. Wino to powstało po raz pierwszy z 1997 roku i z początku powstawało z gron jednego, świetnego stanowiska Kopár. Po kilku latach eksperymentów winiarz doszedł do wiosku, że warto stworzyć kupaż z dodatkiem gron z innych siedlisk, przez co zmuszony był nieco zmodyfikować jego nazwę. Od tej pory powstaje on z trzech odmian winorośli: cabernet franc, cabernet sauvignon i merlot z najlepszych winnic producenta, choć po dziś dzień jego główna część pochodzi właśnie z parceli Kopár. Gere Kopár 2013 dojrzewało przez 16 miesięcy w dębie (60% w nowych beczkach barrique, 40% w dużych, drewnianych kadziach). Jest to wino o ciemnorubinowej barwie, w nosach znajdziemy aromaty jeżyn, czarnej porzeczki, wędzonej śliwki, anyżu, czekolady, skóry. W ustach bogate, z wyraźnie zaznaczoną nutą ciemnych owoców (dojrzałych wiśni, jeżyn, czarnej porzeczki), tytoniu, skóry, ziemi, dymu, czarnego pieprzu, przypraw korzennych. Mamy tu również sporą, ale ładnie ułożoną taninę, przyzwoitą kwasowość, wyraźny alkohol (14%), oraz średniodługi finisz. Złożone, bogate, potężne wino, z całkiem sporym potencjałem dojrzewania. Ocena: ****. Cena: 9610 HUF (123,50 PLN).

Źródło wina: zakup własny.

Małopolskim Szlakiem Winnym – przystanek trzeci – Winnica Wieliczka i Restauracja Gęś w Dymie.

Zaledwie 10 kilometrów na połudnowy-wschód od Krakowa, na wzniesieniu Laskowiec we wsi Pawlikowice znajduje się jeden z najciekawszych puntków na Małopolskim Szlaku Winnym – Winnica Wieliczka. Założone w 2013 roku przez Piotra Jaskółę i Agnieszkę Russeau gospodarstwo zajmuje dziś 15 ha, a oprócz winorośli znajduje się w nim także stary sad i uprawy roślin oleistych (rzepaku, lnu oraz słonecznika), gryki, gorczycy oraz bzu. Winnica zajmuje 8 ha, aczkolwiek ze względu na gęstość nasadzeń właściciele wolą mówić o ilości krzewów, których jest obecnie 25 tysięcy. Od samego początku uprawa prowadzona jest w zgodzie z zasadami biodynamiki, do ochrony roślin stosuje się tylko dopuszczone, naturalne preparaty, takie jak np. herbatki roślinne, czy też proszek do pieczenia, a winiarnia, jako pierwsza w Polsce uzyskała certyfikat uprawy ekologicznej. Podział zadań w gospodarstwie jest jasny: upraw dogląda Piotr, zaś za produkcję wina odpowiada Agnieszka.

W zgodzie z naturą. (fot. własna)

Po krótkim spacerze przez winnicę przystąpiliśmy do degustacji tutejszych win. Jako pierwszy, w kieliszku zagościł jednak Cydr Bzik, w którym oprócz soku jabłkowego znajdziemy także ekstrakt z bzu. Właśnie on stanowi dominantę aromatyczną, w ustach zaś oprócz niego znajdziemy nutę soczystego jabłka, wspartą na solidnej kwasowości i lekkiej słodyczy. Następnie nadeszła pora na Chardonnay 2018 ze stali nierdzewnej. W nosie znajdziemy aromat świeżych jabłek, gruszki, delikatną kremowość, w ustach zaś na pierwszym planie mamy nutę suszu owocowego, dalej zielonego jabłka, cytrusów, mięty, jest też świeża, chrupka kwasowość i delikatna goryczka. Przyjemne (ocena: ***).

Winiarka – Agnieszka Rousseau. (fot. własna)

Bardziej podobało mi się drugie Chardonnay 2018 – tym razem z beczki. W nosie dominują nuty dymne, kremowość oraz wanilia, pojawia się także lekki aromat melona. W ustach dominuje soczysta owocowość spod znaku gruszki i melona, jest także kremowość i dobra kwasowość, a w tle migocze gdzieś słona mineralność. Długi, waniliowy finisz (ocena: ***/****). Dobrze zaprezentowało się  także jedyne w stawce wino różowe – Cuvée rosé 2018. Jest to kupaż powstały z gron merlota i pinot noir. W nosie pachnie truskawkami, poziomkami, czerwoną porzeczką i malinami, w ustach zaś kusi kremowością, soczystą owocowością (truskawki, poziomki) oraz delikatną pikantnością, wspartą na solidnej kwasowości i lekkiej, przyjemnej słodyczy. Jeden z moich faworytów (ocena: ***/****).

Świetny, odświeżający róż. (fot. własna)

Kolejne wina wzbudziły równie duże emocje. Riesling 2018 z późnych zbiorów czaruje zapachami cytrusów, jabłek, ziół i mięty, w ustach zaś dominuje nuta ziołowa, jest też zielone jabłko, cytrusy, dobra kwasowość i lekka słodycz. Przyjemne, dobrze wyważone, poważne wino (ocena: ***/****). Najlepsze nadeszło jednak pod postacią Jantaru 2018. To wino pomarańczowe powstałe z gron wszystkich białych odmian winnicy, zebranych i razem przefermentowanych w jednej kadzi, a potem macerowanych na skórkach przez 5 miesięcy. Charakteryzują go aromaty róży, olejku pomarańczowego, polnych kwiatów i chryzantemy, w ustach zaś dominują nuty herbaciane, polnych kwiatów, miodu, ziół i przypraw korzennych, jest też ładna tanina i solidna kwasowość, a wszystko tworzy spójną, niesamowicie smaczną całość. Zdecydowanie najlepsze wino degustacji (ocena: ****).

Jantar – najciekawsze polskie wino tego lata! (fot. własna)

Następnie do kieliszków trafiło Pinot Noir 2018. To lekkie, świeże wino kusi aromatami malin, truskawek, czerwonych porzeczek, w ustach również znajdziemy dużo soczystej owocowości (malina, truskawka, porzeczki, wiśnia), dobrą kwasowość, kremowość i lekką pikantność. Jest też lekka nuta mineralna i przyzwoita głębia. Wyjątkowo smaczne (ocena: ***/****). Druga z czerwieni – Merlot 2018 jest nieco bardziej dzika. W nosie dominują aromaty owoców leśnych (jeżyn, borówek), jest też czarna porzeczka, czereśnia, ściółka leśna. W ustach soczyste, z wyraźną nutą czarnej porzeczki, ładną taniną i przyzwoitą kwasowością. Nie jest źle, jak na merlota z tak mocno wysuniętej na północ uprawy (ocena: ***/****).

Winnica Wieliczka czeka! (fot. własna)

Na sam koniec dostaliśmy dwa zupełnie różne od siebie stylistycznie i kolorystycznie wina. Jako pierwszy w kieliszkach zawitał Riesling 2017. Uwielbiam tą odmianę, aczkolwiek w tym wydaniu mnie nieco zawiodła. Pachnie on polnymi ziołami, miętą oraz zielonym jabłkiem, w ustach zaś sporo kwasowości, pikantność i wyraźna nuta ziołowa. Alkohol zdaje się nieco wystawać, a na finiszu pojawia się goryczka. Technicznie jest poprawny, ale nie robi wielkiego wrażenia (ocena: ***). Cuvée Regis 2018 to natomiast czerwone wino powstałe z merlota i pinot noir. W nosie charakteryzują je aromaty truskawek, malin, wiśni, w ustach zaś jest soczyste, z dobrym owocem (wiśnia, czereśnia), przyzwoitą kwasowością i delikatną taniną. Lekka, smaczna, nieprzekombinowana czerwień (ocena: ***/****).

Restauracja Gęś w Dymie – magiczne miejsce w Laskowej. (fot. własna)

Po degustacji udaliśmy się do magicznego miejsca położonego w urokliwym Beskidzie Wyspowym – restauracji Gęś w Dymie, gdzie na zaproszenie szefa kuchni – Marcina Pławeckiego – mieliśmy przyjemność spróbować wyjątkowego menu degustacyjnego. Większość produktów używanych w tutejszych daniach pochodzi od miejscowych gospodarzy, zaś kuchnię cechuje sezonowość. Jako przystawkę dostaliśmy świeży chleb z dodatkiem buraków, świeże masło z solą oraz pomidory – dawno nie jadłem tak dobrego pieczywa. Po nim nadeszła pora na właściwe dania – pierwszym z nich był chłodnik na ciepło z koperkiem i szyjkami rakowymi, o delikatnej, lekkiej konsystencji i finezyjnym smaku.

Może by tak raka? (fot. własna)

Następnie podano gotowane raki z sosem béarnaise – i to właśnie lekko kwaśny, kremowy sos stanowił dominantę smakową, ze względu na delikatny charakter i niewielką ilość mięsa. Do raków podaliśmy Rieslinga 2017 z Winnicy Wieliczka, który całkiem dobrze sprawdził się w tym pairingu. Jednak to, co rzuciło mnie na kolana miało dopiero nadejść… Tak – kolejne danie – czyli ślimaki gotowane w bulionie i winie z masłem ziołowym okazały się wręcz niesamowite. Delikatne, rozpływające się w ustach mięso idealnie komponowało się z masłem czosnkowo-ziołowym oraz chrupiącą bagietką. Tu do gry włączyło się Winnica Wieliczka Cuvée rosé 2018, którego świeżość doskonale równoważyła dość tłusty charakter dania.

A może ślimaka? (fot. własna)

Na sam koniec na talerze trafiło to, co mięsożercy lubią najbardziej – czyli stek z rostbefu z jałówki z borowikami na krwisto. Lekko doprawiony solą i pieprzem, soczysty i delikatny, po prostu idealny. Widać, że Marcin Pławecki zna się na swojej robocie, jak mało kto. Tym bardziej zaskakującym jest fakt, że wybrał tak nieoczywiste miejsce na siedzibę restauracji, która w dużym mieście z pewnością zapewniłaby mu większą klientelę. Widać jednak, że tu nie chodzi o pieniądze, a ciszę, spokój, bliskość natury i realizację swoich pasji – a to w Laskowej ma zapewnione. To samo zresztą można powiedzieć o Agnieszce i Piotrze oraz ich wyjątkowej parceli w Pawlikowicach – miejscu nieoczywistym, a jednak magicznym, dającym niesamowite, pełne głębi wina. Czuję, że do Winnicy Wieliczka i Gęsi w Dymie wrócę jeszcze nie jeden raz. Bo lokalnie, smacznie i tak po prostu – szczerze.

Szef kuchni w akcji. (fot. własna)

Do Pawlikowic podróżowałem na zaproszenie Małopolskiego Szlaku Winnego i Gorczańskiej Organizacji Turystycznej, zaś wyjątkową kolację w restauracji Gęś w Dymie spożyłem dzięki uprzejmości szefa kuchni i właściciela – Marcina Pławeckiego.

Uważajcie na przeceny! – Figula „3” Cuvée 2014

Ostatnio wyczuwam jakąś melancholię. Przedłużająca się już zima trochę daję mi w kość, w tej sytuacji kieliszek dobrego, czerwonego wina jest ukojeniem dla skołatanych nerwów. Oczywiście jeśli posiada się dobre czerwone wino, idealne do picia na co dzień, gdyż nie stać mnie, by otwierać Barolo, czy chociażby Kopára* bez poważniejszego powodu. Niedawno sięgnąłem po butelkę od dobrze mi znanego producenta znad Balatonu – Figula Pincészet, o którego winach pisałem już szerzej między innymi przy okazji wizyty w ich winiarni. Przez długi czas owe trunki można było jedynie dostać w sklepach specjalistycznych i u producenta, jednakże w ostatnich latach liczniej zaczęły się również pojawiać na półkach supermarketów (ech, ta siła pieniądza). Podczas jednej z wizyt we wschodnich rubieżach Węgier zawitałem do tamtejszego Tesco, gdzie trafiłem na opisywane dziś wino.

Butelka ładna, ale zawartość nieciekawa. (fot. własna)

 

Figula „3” Cuvée 2014 to kupaż Cabernet Sauvignon, Merlota oraz Cabernet Franc z Balatonszőlős oraz Dörgicse w regionie winiarskim Balatonfüred-Csopak. Jego obecność na supermarketowej półce można uzasadnić słabym rocznikiem, przez co nie pojawiło się ono w ofercie znanych dystrybutorów, jak chociażby Bortársaság. Pogoda w 2014 roku nie była zbyt łaskawa, katastrofalne opady śniegu w marcu, a potem długie deszcze jesienią zniszczyły sporą część plonów. Samo zaś wino posiada ceglastoczerwoną, lekko mętną barwę, w nosie wyczuwalne są aromaty owoców leśnych, czerwonej porzeczki i ściółki leśnej. W ustach nieco rozwodnione – mamy tu kompot z czerwonych porzeczek, delikatnie zaznaczone nuty owoców leśnych, lekką pikantność oraz całkiem dobrą kwasowość. Na finiszu pojawia się delikatna goryczka. Niestety brakuje struktury, tanin, wino jest już zmęczone, choć przecież minęły zaledwie 3 lata. Kupione na przecenie -60%, która jak widać – nie była bez powodu. Cena: 850 HUF (11,50 PLN). Ocena: **.

Źródło wina: zakup własny w sieci supermarketów Tesco.